Posle „Velike apoteke”, kako je nazvana prva, 27. februara 1821.
godine otvorena je druga po redu apoteka „Kod Svetog trojstva”, u
današnjoj ulici Žarka Zrenjanina. Njen osnivač je Anton Šilder, a
kasnije vlasnik Jozef Hercog. Treća apoteka „Kod Božjeg oka” otvorena
je tek juna 1878. godine, a ubrzo Sebastijan Strah otvara i četvrtu
„Kod ugarskog kralja Svetog Stevana”, 1885. godine. U to vreme na
6.000 stanovnika Vršac ima po jednu apoteku, odnosno, ukupno četiri.
Pored postojeće četiri apoteke 1920. godine je otvorena apoteka „Kod
belog krsta”, Mihajla Jovanovića, a 1933. godine apoteka „Higija” Đure
Gerdeca. Svih šest apoteka radi do oslobođenja Vršca, 1944. godine,
a onda neke odmah, a neke 1949. godine prelaze u društvenu svojinu.
Kao prva apoteka u Vojvodini u društvenoj svojini otvorena je u Vršcu
5.12.1944. godine „Vojna apoteka”, koja kasnije menja naziv u „Narodna
apoteka”. Počev od 1961. godine sve apoteke spojene su u jednu ustanovu,
a 1968. godine ulaze u sastav medicinskog centra „Anđa Ranković”.
Prilozima građana 1774. godine otvorena je u porti Saborne crkve srpska
bolnica kojom upravlja crkvena opština. Vršački trgovac, Vasa Dimitrijević,
testamentom ostavlja za bolnicu zgrade i 5.000 forinti, čime je obezbeđeno
njeno izdržavanje. Kasnije, 1803. godine, magistrat je kupio zemljište
za novu srpsku bolnicu u Zmaj Jovinoj ulici.
Epidemija
kuge naterala je vlasti da 1740. godine imenuju zdravstveni odbor koji
deluje i kasnije. Oko sredine 18. veka spominje se i postojanje nemačke
opštinske bojnice „Kod neporočne Marije”. 1760. godine u Vršcu radi
kao distriktski lekar Klaudije Majer i privatni hirurg Kilijan Vekman.
Kao zaveštanje jednog građanina iz 1766. godine otvoren je sirotinjski
dom – sada Nikite Tolstoja 1, zgrada u kojoj kasnije radi nemačka bolnica
Podvodni teren i močvarno zemljište bili su, pored ostalog, uzrok
bolesti, epidemija i povećane smrtnosti stanovništva. Prema izveštaju
hirurga Johana Latnera iz 1739. godine, tih godina u Vršcu i okolini
harala je kuga. Za vreme Mersijeve uprave u Banatu gradi se mreža kanala
i odvodnjava podvodno zemljište, što utiče na poboljšanje zdravstvenih
prilika u ovom delu Banata.
Godine 1840 – 1841. nemački esnafi sagradili su zgradu za esnafsku
bolnicu (danas Nikite Tolstoja 3). Ukidanjem esnafa 1874. godine ova
se bolnica pretvara u zanatlijsku bolnicu, a njom upravlja prva ujedinjena
zanatlijska zadruga. U Vršcu 1849. godine deluje i vojna bolnica koja
se pominje i kasnije, sve do 1861. godine.
Još 1885. godine zaključeno je da se gradi nova bolnica jer postojeće
ne zadovoljavaju potrebe. Gradski fizik je na to, takođe, ukazivao
više puta. Izgradnja nove bolnice je ipak odlagana zbog nedovoljnih
sredstava.
U Čukur mali je 1915. godine podignuta zgrada namenjena prvobitno
za sirotinjski dom. On se odmah, po završetku, koristi i kao stacionar
za obolele od zaraznih bolesti. Posle prvog svetskog rata u njoj je
ruska bolnica Crvenog krsta iz Kišinjeva. Počev od 1922. godine u ovoj
zgradi je javna gradska bolnica, a deluje u njoj do posle završetka
drugog svetskog rata.
Umesto brojnih i rascepkanih opštinskih i specijalizovanih ustanova
udruživanjem se stvara medicinski centar sa ambulntno-dispanzerskom
i bolničkom službom.
Uz zdravstvene ustanove u Vršcu počinje 1960. godine da radi i prva
vojvođanska tvornica lekova „Hemofarm”. Godine 1975. otvorena je i
nova fabrika, jedna od najmodernijih u zemlji.
Pored humane već od prve polovine 19. veka razvija se i veterinarska
medicina.
Godine 1893. osniva se i u Vršcu društvo pristalica prirodnog lečenja
koje propagira terapiju suncem, vodom i vazduhom. Ono pokreće i o snivanje
sanatorijuma „Sanitas” koji je otvoren 1912. godine, a deluje sve do
1944. godine. U toj zgradi je, potom, gradska bolnica, sada u sastavu
Zdravstven og Centra „Vršac”.
